یک مثقال ترانه / به رنگ سرخ /
شروع می شود /
با صدای باران /
روی سقف پاییز /
دل ساده !
غرق نشو در این اندیشه /
- که شبنم آویزان از چشم کبوتر /
احساس آوارگی را ... / و ازدحام حلقه طناب را ... /
در این وادی تاریک، به موازات گونه ام می بخشد ... /
- و من هنوز / به تمام رنگ های جهان شک دارم /
هادی
امروز نیز حرفی برای گفتن ندارم /
ماه را سر جایش گذاشتم /
چون سحر گاه است و ... ستاره ام هم نیست /
و اینک / - همپای آن مرد / کوچه نشین و خلوت نشین /
در امتداد قصه ای آن طرف شیطان ها / دنیا را جادو می کنم /
از این بهانه های کذب /
که بدون حتی کلمه ای ، در شامگاه سواحل خاموش رویا /
تجربه ای خواهم شد در خلسه ای متروک /
... و پرده ای از اشک هایش، /
راز مرا در تنهایی ام با لذتی خاص فاش می کند /
هادی
برف روی لبه تنها گلدان شمعدانی ام / سجده می کند /
وقتی که می نشینم / دقیقأ روبروی خدا /
کنار استوارترین سرو سپید شده /
در آسمانی ترین کنج افق /
در انبوه سر به زیرترین کاج ها /
- می نوشم نبود تلخت را /
و تلنگر نوازشت / بی صدا /
نقطه صفر مغز مرا /
به کعبه ای از یاس های رقصنده در آهنگ باد /
کوک می زند /
هادی
