یلدا...

در بلندترین شب سال/                 در کنار گلدان آتش/

به تمام پهنای دلم می گریم /
 
                   به یاد روز بارانی /             برای شاخه گلی کوچک /

        برای دلم می گریم/           عجب شب بلندی است /

 به همراه زمان به روی ساعت می خوابم /

      به همه چی می خندم /      به خودم /        به سایه های ابر و خوشید /

     به عشق و غم /     به زمان می خندم که به خواب رفته با ساعت /

              ناگهان خوشید می آید /      به خودم می آیم /

           به خودم باز می خندم /                  - که به جای زمان سپری گشتم!!! /

در بلندترین شب سال ;/

          / نه /         ... در قشنگترین شب سال /

                                 در کنار دفتری از گلبرگهای سایه انداخته بر شب /

 به تو می اندیشم / به تمام خوبی ها ....


هادی

مرد مرده...

  صندلی خاکی / بدون هیچ صدایی / کنار من زانو زده /

                   کلامی نمانده در این اتاق ابدی /

                و من، غرق شده در اندیشه باران / ازدحام طناب را /

                           به پستوی شال تو / تبعید می کنم / 

                                           شاهرگ زمان ترک میخورد /

از نگاه گرم خدا / از شبنم آویزان شده بر گونه ام /

     از دل ساده ام / و از حیرانی چوبه دار / 

                  این چکاوک / با زخم های کبودش / چند ثانیه آخر پاییزم را  /

            روی سقف اتاق / ترسیم می کند / 

                       آسوده بخواب مرد مرده / که در این جشن غم / چشم خدا هم /

به بن بست تو رسیده / با صدای صاعقه ها /

هادی

قسم...

قسم به جادوی نهفته در چشم هات /

قسم به همخوانی عقربه های ساعت /

قسم به آوارگی جغد ها /

که در این کورترین نقطه شفق /

\\\ اشک می شوم / ناسزاوارترین ترانه اقاقی را / وقتی که بودنت نیست ///

به تک تک فصل های نهفته در این نوشته ها /

به دم و بازدم های خسته ی زنبق ها /

\\\ کمر کوه هم شکست ، هنگام رفتنت ///

به حجم سنگین فشار مستمر بر شقیقه هام / 

به لحظه مرگ پرنده ها ، و به آخرین نگاه پروانه ها /

\\\ به یاد تو زیباترین رقص ها را به سنجاقک نوشته ام هدیه می کنم ///

هادی

مترسک...

در این آبادی نا شناخته /

                با آرمان های خویش بیگانه شدم /

                                                سایه می بیینم و گیج /

شلاق می خورم از ارابه های باد /

                       و پنجره که به من خیره می ماند /

فریاد میزنم ؛

    چه کسی آخرین ستاره مرا در آسمان ،خاموش کرده !!؟؟!!

 

      که مترسک باغچه تنهایی من /  

                                             دست بر دهان خشکیده ام می نهد ...

چرا که در این میان / حتی زندان بان نیز خود کشی کرده بود...

 

هادی