در بلندترین شب سال/                 در کنار گلدان آتش/

به تمام پهنای دلم می گریم /
 
                   به یاد روز بارانی /             برای شاخه گلی کوچک /

        برای دلم می گریم/           عجب شب بلندی است /

 به همراه زمان به روی ساعت می خوابم /

      به همه چی می خندم /      به خودم /        به سایه های ابر و خوشید /

     به عشق و غم /     به زمان می خندم که به خواب رفته با ساعت /

              ناگهان خوشید می آید /      به خودم می آیم /

           به خودم باز می خندم /                  - که به جای زمان سپری گشتم!!! /

در بلندترین شب سال ;/

          / نه /         ... در قشنگترین شب سال /

                                 در کنار دفتری از گلبرگهای سایه انداخته بر شب /

 به تو می اندیشم / به تمام خوبی ها ....


هادی