من ،/ پاتیل از هق هق، در خیابانی خاکستری  ... /

کلافه از آرزوی مرگ و برآورده نشدن آن /

                                        -  خودم را در پاکت سیگارم در آغوش می کشم /   

و زمان که قلاب شده / گیج و مبهوت، میان این ثانیه ها !

 

من مانده ام گنگ و رها ...

                                 ... با خودکاری که عقیم شده /

 

از این التهاب وامانده / سخت دلم گرفته !!!

دردهایم را قورت می دهم ...

                                          و بالا می آورم زاویه نگاهم را ...

... به زنجیری که تکیه داده بر گردنم !!!

     -  که صدای خش خش و هولناکِ نفس کشیدن آن ، نفسم را بریده /

 

من، به اندازه ی همین زنجیر ، در خودم گره خوده ام /

می دانم !!!

ریگی به کفش شب هایم افتاده است ...

                                       می دانم ، بغض های زیادی انتظار مرا می کشند /

از این اتاق می ترسم / از این خیابان می ترسم /

 

کاش باران نبارد /

-   چرا که کابوسی تعبیر شده  ...

                                      ... و پروانه ای پرواز کرده !!!

 

- گلوله ای لطفاً !!!

 

هادی