همین که هستی

شب است و باز هم شعری سياه در من قيام كرده /

که مثل روز مي شود احساس اتاقم /

- و مانند طوفاني بدون ساحل، در خودم مفقود مي شوم /

به كوچه می روم /

شب ، آنجا هم دست و پا می زند /

كوچه هم خمیده شده، / مانند قطاري كه از ريل ... !!!

من،/ كنجكاو ازين شوربختي /

شانه اي مي خواهم براي جان دادن /

خيال هايم را، رفتگر پیر، جارو می كند ...

... همراه با جسد هاي نیمه جان سيگار هایم!!! /

راستی ؟!

در پشت كدامين پیراهن ، جان خواهم داد ؟ /

آیا رازی كه بين من و سقف اتاقم هست را، /  در چمدانم نهفته ام ؟؟؟

                                                   - نمی دانم !!!

یا كه این قرص ها / حافظه ام را بلعیده اند ؟؟؟

                                                   - نمی دانم !!!

نمي دانم، /
                         - شاید كسی را دوست داشته ام .../


.هادي.