چه ساده بودم که صحرا صحرا / در گذر شبانه احساس / فرصت خیال به خویش دادم

/ داستان گرفتن پروانه در دست / ... و افسانه شدنش در سایه ی کنج دیوار /

سوار بر چرخ و فلک های ذهنی آشفته / و هنوز داستان یکی بود و یکی نبود /

برای من بهاریست ...


هادی