همین که هستی

چه کسی می دانست /

                  این مسافر بدون چمدان /

 -با آن کلاه مخملی /

                                انتظار قطار فرسوده را در سر داشت ؟!؟! 

  و دلگیر;

 ازاین ایستگاه گردگرفته /

و از تقسیم نا عادلانه چشم ها /

-  لحظه ای، /      پشت بن بست روح همیشه بیدارش  /

                            تصویر فریاد گلوله را .../

                                                    نغض کرد و جاوید شد /

هادی