همین که هستی

آن زمان که از ترس باران / زانوی خویش را بغل می کنم /

                           خدای بی رحم می آید  / با سیگار و پالتویی سیاه و بلند

 و می پوشاند سکوت مرا / که می بوسد / بوسه ای مملو از خیال /

           که من در اوهام خویش غرق می شوم / و حال انتهای سفرم

به درخت انجیر و سایه ای در شب رسیده  / ببین فرشته مرگ من /

                       چه بازیگوشانه دفترچه مرا ورق می زند /

وقتی تو دیگر نباشی / کنار همین گلهای یاس / خودم را به اوخواهم سپرد ...

هادی