اینجا كه من ایستاده ام ، مركز نگاهی است كه روزهای نیامده را می بلعد /

   شفاعت باران، لبان خسته سنگ را به سرودی بشارت نمیدهد /

دامن چین دار آسمان با دانه های آب ، نخ اندامها را می جود /

دل منظومه ی دغدغه است و پیراهن گیاه ، قدمهای نسیم را شمارش نمی كند /

   نور از پلكان دریا بالا می رود و ثقل نگاه تو ، مرا در آستین خاک ...

                                                                                - پنهان می كند /

       اشتیاق ، پلی ست با دستی از غروب و عشق /

          بالی ست كه بر موج های حادثه می كوبد / تا وسعت فاصله ها را پر كند /

... اما هنوز فرصت هست /

                \ شاید كه فردا نگاهی آبی باشد و چشمهای من در اوج بیداری، پرنده ای /

شاید كه ما مسافر مهتاب و شب شدیم /

        صدای عشق ،حجم خاطره ها را تكان می دهد و...  باغچه ها هنوز تنهایند /

 شب با دستهای وسیعش سایه می كارد !!!

كسی از انتهای پنجره ها مهتاب را نشان می دهد /

\\\ که من در چشمهای شب جشن گرفته ام و به مهمانی ستاره ها لبخند می زنم ///

   و باد ، باز هم آبی ترین ترانه ها را به جریان رگهای زمان می دهد /

امشب تمام زمین به بیداری عشق می اندیشد و باد، رویای شاخه ها را تكان میدهد /

سكوت باید كرد با این حرفهای ساده...

                                 این لحظه های سبز ، با ترنم قایق های سكوت می شكند /

                 اما دریا همچنان بی حركت است /

                                                    پارویی بیاور و چشم های مرا طی كن ...

 

هادی

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم مهر 1393ساعت 10:47  توسط هادی اکبرزاده | 


دل من پاکیزه ترین احساس خود را / پشت نقاب آخرین پاییز خشک شده /

در دفتر خاطراتی بی سر و ته ، تعمید می دهد /

من میان فلسفه و مرگ زجه می زنم /

همانگونه که سایه ای سیاه پوش ، دیوانه بازی های آتشین خویش را ...

بیرون از خانه اش سیگار می کشد ...

بدترین ترانه ی جاده را پرواز کرده ام / راست بگو /

- صدای انفجار مرا شنیده ای ؟!


لحظه ی پریدن است نازنین  /

تو بدان که ، بغض دیوانه وارم را هرگز نخواهم شکست ...

  - و هیچ افقی تیره نخواهد ماند ، اگر ...

                                                                             - باران نبارد /


هادی

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1393ساعت 20:50  توسط هادی اکبرزاده | 
به همسرم :


از تو /        - نه !!!


                  از با تو می نویسم /           - تو که قشنگتر از هر زندگی هستی /

 

ازدلیل زاده شدن عشقی معصوم


                         از تو ، دخترک پروانه ای /

                                   

                                          که در دوازدهمین مهتاب / با بهار / باریدی 

  

- من به گلوله ی چشمت ،شلیک کردم  دستانم را   /...

... و هر ثانیه رها می شوم در تقدیر تو /


قسم به عشق آویزان از گوشه ی چشم هام  /

به گوشه نشینی لیوان شراب  /

به هم خوانی تو با شکوفه ها /

و به شال آبی تو،  /


دلیل رقص این قلم ، میلاد تو بود /


- وقتی که باشی، / پرنده ها ،هرگز نخواهند مرد /

* تولدت مبارک *


هادی

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم فروردین 1393ساعت 0:1  توسط هادی اکبرزاده | 

بر می گردم به شهر خویش / نای رفتن نیست...

کدام ساعت ، خواهد توانست این تقویم را ورق بزند؟

                                           کدام اتفاق ؟    کدام سرو کهن ؟

که سوی چشم من / رفت با شلاق به اسب نابینا !!!

که جان من رفت / از تن سرما زده ی مترسک خرمن ها !!!

ترس من از شب نیست / از اندیشه ی صاعقه فرداست /

از سقوط کبود غروب بی نفس این دادگاه ... / که نامش دنیاست ...

تف بر تن خاکی اش ...


هادی


+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1392ساعت 23:0  توسط هادی اکبرزاده | 


تپید دلم /


- و یکباره صورتم /

    

با حرارت آدمکی برفی / گر گرفت /               

دیدمش /

برفی نمانده بود و باغچه ی سبز را به من هدیه کرد /

                                                                   

                          آدمک برفی لعنتی !!! /

                                         همانند آفتاب ظهر تابستان کویر / سوزاند /

           - سوختم / و خاموش نخواهم شد /

 

شب بود و سر می خورد حسرتی وا مانده از گوشه ی چشم هام /

و احساس می کردم ، کز می کند سینه ام در کجای مرمر نگاهش!

سخت است آدمک /

                              سخت است نا مهربانم /

                                                               سخت است لعنتی /

کاش می ماندی / و می دیدی که کتاب قفس ها را /

برای چندمین بار بدون تو مرور می کنم  /

- در این آتشفشان سرد اندیشه ،فقط رگبار توهم نگاه توست که رنگیست /

 

من ، غمگین تر از هر بارانی / و دلگیر تر از هر ابر سیاه جامه ای /

                                                           آمدنت را انتظار می کشم ...

و هر لحظه غرق خواهم شد در ترانه ی چشمت /

         و عمق معصومیت نگاهت /

 

که این فراتر از یک عشق است /

عشق به زمستان /

 

هادی

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم اسفند 1392ساعت 11:40  توسط هادی اکبرزاده | 

یک لحظه تنم لرزید /

خوابم آشفته شد /

آن طرف پنجره ، نگاهم بود  /

که می رفت به هیچ /

باد هم می رقصاند لاله گوش گل سرخی را /

ابر آمد و باران و باران /

و خواب زمستانی باغ / پایان یافت  /

مثل همیشه قطره بارانی شدم در سراب /

که به خاک مقدم خویش را می بارد /

از بهار می گویم / - یک جامه ی زیبا /

- یک بهار ارغوانی


هادی


+ نوشته شده در  پنجشنبه پانزدهم اسفند 1392ساعت 22:11  توسط هادی اکبرزاده | 

 

لحظه ها با سیگار های پی در پی گذشت /

         ... و من مانده ام و شورشی در درون /

  آری من دیوانه ام و راهی جز اینم نیست /

                              که دست در دستت راه بروم در خیال /

و طوفان افکارم ، می رقصاند /

            - رها تر از هر پروانه ای / گندم به گندم موهایت را ... /

زمانی که نیستی ، اندوه من در سکوتی با شکوه ، متولد می شود ...

 

هادی

 

  

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم اسفند 1392ساعت 9:0  توسط هادی اکبرزاده | 

این دست هایم        

                        این چشم هایم 

                                                و این لب هایم ... /


تا تو چه اندازه آماده باشی /

                                    برای گرفتن 

                                                    گریستن

                                                                و یا ...


این سکوت و تنهایی حق من نیست /

قصه ام را دوباره می نویسم ...


هادی


+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم بهمن 1392ساعت 20:30  توسط هادی اکبرزاده | 


هراسان در میان کوچه ها /

سرفه کنان /

با تشنجی پایدار /

حجم سرد سایه ای ،در خلوتی پنهان دراز کشیده /

- و من دیدم ...

اکنون که قلم بر دست  تورا می نویسم /

همجوار مرگی هستم که گویا  پشت همین پنجره است ...

من زیر آفتاب نگاهت عرق کرده ام  /

و در پیمودن ارتفاع سبز ماه /

به دور از زمین /        - دست تکان می دهم / بی آلایش

به معنای آن نگاه دیرینه /

به چای داغ /

به لباس زمستانی /

به انار ، که سرخی اش را به دیگری فروخت /

... و به منحنی لبخند تو /

این جا / بدون تو ...

        ...   دست در دست درخت سیب /     دست تکان میدهم بی آلایش /


هادی


+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم بهمن 1392ساعت 10:15  توسط هادی اکبرزاده | 

چه کسی می دانست /


                  این مسافر بدون چمدان /


 -با آن کلاه مخملی /

                                انتظار قطار فرسوده را در سر داشت ؟!؟! 

  و دلگیر;

 ازاین ایستگاه گردگرفته /

و از تقسیم نا عادلانه چشم ها /


-  لحظه ای، /      پشت بن بست روح همیشه بیدارش  /


                            تصویر فریاد گلوله را .../


                                                    نغض کرد و جاوید شد /

 

... اتفاقی که هرگز رخ نداد /


هادی 


+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم بهمن 1392ساعت 16:27  توسط هادی اکبرزاده | 
MeLoDiC

----------------